Międzynarodowy Konkurs Kompozytorski im. Grażyny Bacewicz
Konkurs jest organizowany przez Katedrę Kompozycji. Odbywa się co trzy lata: pierwszy miał miejsce w 2003 roku, drugi - w 2006, trzeci - w 2009. Do  2009 roku jego adresatami byli studenci i absolwenci polskich akademii muzycznych i odpowiednich uczelni zagranicznych, których wiek nie przekraczał 35 lat. Do udziału w IV edycji Konkursu (2012) mogli przystąpić kompozytorzy wszystkich narodowości bez ograniczenia wieku.

Finałowe koncerty dwóch pierwszych edycji konkursu zostały nagrane na płytach CD (AM PRO 04 i AM PRO 06) promujących nagrodzone utwory.

Laureaci i nagrodzone utwory IV edycji Konkursu (2012)

   Isabel Urrutia (Hiszpania)

Urodzona w Hiszpanii w 1967 r. Studiowała kompozycję, fortepian oraz pedagogikę muzyczną w Konserwatorium Muzycznym w Bilbao. Ukończyła studia kompozycji w Królewskim Wyższym Konserwatorium Muzycznym w Madrycie. Doskonaliła umiejętności pod kierunkiem Francisca Escudero i José Luisa Campany.
Jej utwory są wykonywane podczas koncertów i festiwali w Europie, Ameryce i Azji. W rodzimej Hiszpanii jej utwory zabrzmiały m.in. w Muzeum Guggenheima w Bilbao, Teatrze Victorii Eugenii w San Sebastián, Narodowym Audytorium Muzyki w Madrycie, podczas Festiwalu „Pierwszy Tydzień Kobiet w Muzyce” w Madrycie, Festiwalu Muzyki XX Wieku w Bilbao, a za granicą: w Wyższej Szkole Muzycznej im. Franza Liszta w Weimarze, Instytucie Goethego w Paryżu, Uniwersytecie im. Michela de Montaigne’a w Bordeaux, Uniwersytecie w Illinois oraz Konserwatorium im. Czajkowskiego w Moskwie. Komponowała na zamówienie wielu instytucji i zespołów artystycznych, takich jak: Fundacja BBVA, Hiszpańskie Centrum Rozpowszechniania Muzyki Współczesnej, paryski zespół „Arcema”. Prawykonań jej utworów dokonali m.in. Pierre Yves Artaud (flet), André Cazalet (waltornia), Jean Geoffroy i Junajo Guillén (perkusja), Pierre Strauch i Eric Marie Couturier (wiolonczela), Julien Guénebau i Dimitri Vassilakis (fortepian) oraz zespoły „Arditti Quartet”, „Neopercusión”, „Trio Arbós”, „Arriaga Quartet”, „Residencias Ensemble”.
Wygrała konkurs kompozytorski Hiszpańskiego Stowarzyszenia Orkiestr Symfonicznych (2007). W 2010 r. jej kompozycja Sei reprezentowała Hiszpanię na Międzynarodowej Trybunie Kompozytorów UNESCO.
Wykładała w Centrum Studiów Muzycznych im. Juana de Anchiety oraz w Konserwatorium Muzycznym w Bilbao. Obecnie jest wykładowczynią w Wyższej Szkole Muzyki Kraju Basków „Musikene”. Prowadzi kursy mistrzowskie w uczelniach europejskich i amerykańskich, m.in. w Wyższej Szkole Muzycznej im. Franza Liszta w Weimarze, w Konserwatorium im. Antonia Vivaldiego w Alessandrii (Włochy), na Katolickim Uniwersytecie Argentyńskim w Buenos Aires i Narodowym Uniwersytecie Meksykańskim.

Isabel Urrutia o nagrodzonym utworze:
Haizearen Nahiak – Koncert na klarnet i orkiestrę smyczkową. Utwór składa się z czterech części. Pierwsza część utrzymana jest w wolnym tempie z dominującą, zmienną linią melodyczną. Melodię tworzą różne instrumenty: wprowadza ją klarnet solo, następnie podejmują niewielkie grupy instrumentów smyczkowych, by znów powróciła do klarnetu solo... Instrumenty, które nie włączają się w kreowanie linii melodycznej, wzbogacają paletę brzmieniową i kolorystykę. Część druga, utrzymana w wolnym tempie, rozpoczyna się kadencją w wykonaniu klarnetu solo, która zostaje podjęta przez orkiestrę smyczkową. Część ta kończy się dialogiem klarnetu z orkiestrą. W części trzeciej, utrzymanej w tempie wolnym, podobnie jak w części pierwszej, powraca koncepcja niespiesznej, zmiennej melodii. Niemniej cechuje ją gęstsza faktura oraz wielość głosów, zarówno wiodących, jak i drugoplanowych, które wspólnie dają efekt nakładających się płaszczyzn dźwiękowych. Ostatnia, czwarta część utrzymana jest w tempie szybkim. Jest niejako „kodą” (zamykającym pasażem), w której odnajdujemy połączenie elementów wszystkich trzech poprzedzających ją części: szybkie fragmenty przywodzące na myśl część drugą, jak i frazy wolniejsze, odnoszące się do części pierwszej i trzeciej.



  Manuel Martínez Burgos (Hiszpania)

Kompozytor hiszpański o wszechstronnym muzycznym wykształceniu, urodzony w 1970 r. Ukończył Królewskie Konserwatorium w Madrycie w zakresie kompozycji, dyrygentury, gitary, pedagogiki i muzykologii. Uczęszczał na wakacyjne kursy nowej muzyki w Darmstadcie, gdzie uczył się u K. Stockhausena, W. Rihma i H. Hubera. Otrzymał także istotne wskazówki od M. Babbita w Nowym Jorku. Doktoryzował się na Uniwersytecie Autonomicznym w Madrycie; za pracę dotyczącą techniki kompozytorskiej w utworach fortepianowych Isaaca Albeniza otrzymał nagrodę.  
Utwory Burgosa są wykonywane przez prestiżowe orkiestry i zespoły kameralne, takie jak: Orkiestra Filharmonii w Seulu, Narodowa Orkiestra Hiszpanii, grecka Orkiestra Kolorów (Orchistra ton Chromaton), zespoły „Lim” i „Enigma”, moskiewskie Studio Nowej Muzyki. Jego kompozycje zostały wydane przez hiszpańską RTVE-música oraz wytwórnię BBVA-Foundation.
Od 2011 r. wykłada na Wydziale Kompozycji Królewskiego Konserwatorium w Madrycie. Jest laureatem III Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego Fundacji BBVA (2012), Nagrody im. Eulalia Ferrera przyznawanej przez Meksykańskie Towarzystwo im. Cervantesa (2011), Nagrody im. Isanga Yuna (2009), Nagrody Miasta Madrytu (2006) oraz Nagrody im. Frederica Mompou za kwartet smyczkowy (2000). Zdobył także nagrody podczas II edycji Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego Fundacji BBVA (2011) i Konkursu im. Dmitriego Mitropoulosa (2009).

Manuel Martínez Burgos o nagrodzonym utworze:
„Generations” na skrzypce, orkiestrę smyczkową i perkusję. Dźwięki rozchodzące się w przestrzeni wchodzą w akustyczne interakcje związane z pewnymi fizycznymi zjawiskami, takimi jak odbijanie się i załamywanie fal dźwiękowych. W ten sposób fale wypływające ze źródła stają się obiektami dźwiękowymi poddającymi się działaniu otoczenia – medium, które ostatecznie moduluje odbierane przez nas barwy muzyczne. Na tej idei oparty jest utwór „Generations” (Pokolenia). Jest to koncert skrzypcowy, w którym orkiestra podzielona została na dwie grupy antyfonalne. Grupy te tworzą „habitat”, w którym sposób rozchodzenia się fal dźwiękowych, ich odbijanie się, załamywanie oraz efekt echa kształtują środowisko muzyczne. Na tym tle rola solisty ewoluuje – aktywuje on nowe dźwięki w orkiestrze bądź reaguje na impulsy dochodzące z dwóch przeciwstawnych grup. Zatem tworzy on, a właściwie odtwarza, pewnego rodzaju złożony zestaw częstotliwości, a obydwie grupy muzyków współkreują z nim estetykę interakcji fal dźwiękowych.



  Grzegorz Duchnowski (Polska)

Urodził się w 1971 r. Ukończył studia kompozycji w Akademii Muzycznej im. G. i K. Bacewiczów w Łodzi pod kierunkiem S. Kaczorowskiego i K. Knittla.
Jego kompozycje były wykonywane w Polsce (m.in. na festiwalu „Musica Polonica Nova”, Śląskiej Trybunie Kompozytorów, Warszawskich Spotkaniach Muzycznych) i za granicą: w Belgii, Austrii, Holandii, Niemczech i Stanach Zjednoczonych. Transmitowano je w Telewizji Polskiej, Polskim Radiu oraz WRC – Radio New York. Wykonawcami byli m. in. Polska Orkiestra Radiowa, Orkiestra Kameralna Filharmonii Narodowej, „Sinfonia Iuventus”, „Multicamerata”, „Kwartludium”, „Royal String Quartet”, „Tonkünstler-Ensemble”, „Verdehr Trio”, „Spectra Ensemble”, „Unplugged Orchestra”. Dwukrotnie realizował projekty Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego dla szkół muzycznych II stopnia. Artykuły o jego muzyce były publikowane w kilku czasopismach, powstały na ich temat dwie prace doktorskie. Stale współpracuje z wieloma zespołami i orkiestrami. Od 2009 r. wspiera muzyczny ruch amatorski, prowadząc kursy muzyczne i na temat prawa autorskiego.
Jest laureatem Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego im. G. Bacewicz (2006, 2009), Konkursu Kompozytorskiego im. T. Bairda (2005), Konkursu Kompozytorskiego Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku (2006), Międzynarodowego Konkursu Kompozytorskiego „Reinl-Preis” w Wiedniu (2008), Konkursu „Probaltica” (2008) i in. Otrzymał stypendium Stowarzyszenia Autorów ZAiKS (2006, 2008, 2010) oraz Ryngraf Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Lecha Kaczyńskiego za twórczą i artystyczną pracę dla Rzeczypospolitej Polskiej (2009).
W komponowaniu ostatnio „koncentruje swoje zainteresowania na poszukiwaniu nowych, emocjonalnych wymiarów, mających ścisły związek z przestrzenią”.

Grzegorz Duchnowski o nagrodzonym utworze:
„Oxygen” na saksofon altowy, smyczki i perkusję. Jest to kolejna kompozycja, która ściśle wyznacza styl kompozytora. Styl oparty na efektach przestrzennych, fraktalnej budowie struktur dźwiękowych oraz niekonwencjonalnych technikach wydobywania dźwięku. Orkiestra smyczkowa i perkusja zostały podzielone na trzy grupy i ustawione na scenie w określonym przez kompozytora miejscu i układzie. Każda grupa to różne stany energii, które funkcjonują razem lub obok siebie, rozdzielają się lub wchodzą w interakcje. Partia saksofonu stawia przed solistą bardzo wysokie wymagania. Klasyczna technika wykonawcza została wzbogacona o niekonwencjonalną technikę wydobywania dźwięku opartą na wielodźwiękowych strukturach, ćwierćtonach, różnych barwach tego samego dźwięku oraz dźwiękach harmonicznych. Dialog pomiędzy solistą a grupami oparty jest głównie na budowaniu napięć między dźwiękową ekspansją grup a dźwiękowymi strukturami saksofonu. Ruch i energia wypływająca z przestrzennego ustawienia grup tworzy wewnętrzną, przestrzenną harmonię, opartą na swobodnej grze warstw, kolorów i dźwięków.